Cadılar (Häxan)

Cadılık üzerine sessiz bir film. Yapı alışılmadık. Film bir ders gibi başlıyor: eski çizimler, haritalar ve şemalar gösteriliyor, ortaçağ insanının evreni nasıl düşündüğü anlatılıyor. Sonra canlandırmalara geçiliyor. Bir cadının iksir hazırlaması, gece toplantıları, şeytanla karşılaşmalar ve bunların hepsi dönemin kendi inandığı biçimde sahneleniyor. Üçüncü bölüm engizisyonu anlatıyor: yaşlı bir kadın suçlanıyor, sorguya alınıyor ve işkence altında istenen her şeyi söylüyor. Bir isim veriyor, o isim başka bir isim veriyor. Son bölümde film bugüne dönüyor ve asıl iddiasını söylüyor: eskiden cadı denilen davranışların bir bölümü bilinen hastalıklardır ve o kadınlara yapılan şey artık başka biçimlerde sürüyor. Şeytanı yönetmenin kendisi oynuyor. Yapım İsveç sermayesiyle çekildi ve döneminin Kuzey Avrupa'daki en pahalı filmlerinden biri oldu; setler ve gece sahneleri için uzun bir çekim süresi harcandı. Film pek çok ülkede sansüre uğradı ve bazılarında yasaklandı. Altmışlarda kısaltılmış bir sürümü caz müzik ve William S. Burroughs'un anlatımıyla yeniden gösterime girdi. Yönetmen Benjamin Christensen. Kimin için: sessiz sinemayı, belgesel ile kurmacayı karıştıran yapıları ve korku tarihini merak edenler. Kimin için değil: rahatsız edici görüntülere hazır olmayanlar; işkence sahneleri açık ve film bunları uzun tutuyor.