Son Emir (The Last Command)

Hollywood'da bir yönetmen, figüran fotoğrafları arasından yaşlı bir Rus'u seçiyor. Adam bir zamanlar Çar'ın ordusunda generaldi. Yönetmen ise devrimden önce Rusya'da tutuklanmış bir tiyatrocu ve iki adam birbirini tanıyor. Film buradan geriye dönüyor: devrim, ihanet, kaçış ve bir generalin figürana dönüşmesi. Anlatının ilgilendiği yer devrim değil, rol yapmanın gerçek olması. Yaşlı adam sette kendi eski üniformasını giyiyor ve komut vermesi isteniyor; o anda oynamayı bırakıp gerçekten komuta ediyor. Filmin bütün ağırlığı bu son sahnede toplanıyor. Biçim sessiz sinemanın olgun dönemine ait: yüz üzerine kurulu anlatım, kalabalık sahneler ve Sternberg'in ışıkla kurduğu derinlik. Emil Jannings, bu filmdeki ve The Way of All Flesh'teki performanslarıyla ilk Oscar töreninde en iyi erkek oyuncu ödülünü kazandı; ödülün ilk sahibi oldu. O dönemde bir oyuncunun birden fazla filmi aynı adaylıkta değerlendirilebiliyordu. Sesli sinemaya geçince Amerika'daki kariyeri bitti ve Almanya'ya döndü. Yönetmen rolünde William Powell var; oyuncu o dönemde henüz tanınmıyordu. Josef von Sternberg yönetti; hikâyenin çıkış noktası, gerçekten Hollywood'da figüranlık yapan sürgün Rus subaylarına dair anlatılardır. Kimin için: sessiz sinemayı ve sinema üzerine kurulu anlatıları sevenler. Kimin için değil: tempo arayanlar; film uzun bir geriye dönüş üzerine kurulu ve ilk bölümü yavaş.