Anatahan

Savaş bittikten sonra Pasifik'te küçük bir adada bir grup Japon askeri kalıyor. Teslim olduklarını söyleyen bildirilere inanmıyorlar ve yıllarca beklemeye devam ediyorlar. Adada bir de kadın var: Keiko, hindistan cevizi çiftliğinde çalışan bir çiftin kalan üyesi. On iki erkek ve tek kadın. Kısa sürede ölümler başlıyor. Anlatının ilgilendiği yer savaş değil, sadakat kuralının çöktüğü yerde nasıl bir düzen kurulduğu. Adam öldürüldükçe kadının kime ait olduğu değişiyor ve hiç kimse bunu sorgulamıyor; film bunu bir anlatıcı sesiyle uzaktan, neredeyse etnografik bir tonda aktarıyor. Biçim tümüyle stüdyoda kuruldu. Ada, orman, deniz ve sazlıklar Kyoto'da inşa edildi; hiçbir dış çekim yok. Bu yapaylık gizlenmiyor ve Josef von Sternberg'in bilinen ışık düzeni yaprakların arasından geçen gölgelerle burada en uç hâline varıyor. Yapım Sternberg'in son filmi. Yönetmen İngilizce anlatıcı sesini kendisi okudu; oyuncular Japonca konuşuyor ve konuşmalar çevrilmiyor. Sternberg filmi yıllar boyunca birkaç kez yeniden kurguladı ve farklı sürümleri dolaşımda kaldı. Kaynak gerçek: adada kalan grup ancak 1951'de teslim oldu ve olay Japonya'da geniş biçimde konuşuldu. Akemi Negishi Keiko'yu oynuyor. Kimin için: klasik dönem biçimciliğini ve sıra dışı yapım hikâyelerini sevenler. Kimin için değil: kadın karakterin kurulma biçimini sorun edecekler; anlatı onu bir nesne olarak ele alıyor ve bunu tartışmıyor.