Au nom de la terre (In the Name of the Land)

Pierre otuzlarında bir çiftçi; babasından devraldığı toprağı büyütmek istiyor, borçlanıyor, kümesler kuruyor ve her yatırım onu biraz daha derine çekiyor. Édouard Bergeon filmi kendi babasının hikâyesinden yazdı, yani anlattığı çöküşü içeriden biliyor. Filmin en iyi bulduğu şey, tarımdaki borç sarmalının nasıl kişisel bir yenilgi gibi yaşandığı: adam kendini beceriksiz sanıyor, oysa sistem baştan böyle kurulmuş. Guillaume Canet rolü sessiz ve giderek daha yorgun oynuyor. Fransa'da çiftçi intiharları uzun süredir tartışılan bir mesele ve film gösterime girdiğinde bu tartışmayı yeniden alevlendirdi. Kırsal manzara burada güzellik değil, yük. Kimin için: tarım krizini ve aile içi devir teslim meselesini anlatan dramları sevenler. Kimin için değil: umut arayanlar, çünkü film çıkışsızlığı sonuna kadar götürüyor.