Last and First Men

Anlatıcı iki milyar yıl sonrasından konuşuyor. İnsanın on sekizinci ve son türü artık Neptün'de yaşıyor ve yok olmak üzere; bize seslenmesinin sebebi bu. Görüntüde ise Yugoslavya'da yapılmış anıtlar var: soyut, devasa, betondan yapılmış ve bugün terk edilmiş yapılar. Jóhann Jóhannsson yönetti; müziği de o besteledi. Anlatıcı Tilda Swinton. Kaynak Olaf Stapledon'un 1930 tarihli romanı Son ve İlk İnsanlar. Jóhannsson bir film müziği bestecisiydi; Sicario, Arrival ve Theory of Everything onun işi. Bu, yönettiği ilk ve tek uzun metraj oldu; film tamamlanmadan 2018'de öldü ve yapım arkadaşları tarafından bitirildi. Görüntüler 16 mm siyah beyaz çekildi. Kamera anıtların etrafında çok yavaş hareket ediyor; başka hiçbir şey yok, insan yok, olay yok. Anıtlar gerçek. Yugoslavya'da İkinci Dünya Savaşı anısına yapılan bu yapılar ülkenin dağılmasından sonra çoğunlukla bakımsız kaldı ve neyi temsil ettikleri belirsizleşti; film onları geleceğe ait kalıntılar gibi kullanıyor. Yapım 2020 Berlin Film Festivali'nde gösterildi. Süre yetmiş dakika civarında ve film bir anlatıdan çok bir konser ile bir yerleştirme arasında duruyor. Kimin için: deneysel sinemayı, bilim kurgu metinlerini ve Jóhannsson müziğini sevenler. Kimin için değil: hikâye yok, tempo çok yavaş ve film tümüyle ses ile görüntünün birlikte durmasına dayanıyor.