Léolo

Leo Montreal'de yoksul bir mahallede yaşıyor. Ailesinde herkesin bir sorunu var: ağabeyi dayak yedikten sonra vücut geliştirmeye başladı ve hâlâ korkuyor, ablaları hastanede yatıyor, dede tuhaf ve anne evi ayakta tutmaya çalışıyor. Leo bu ailenin çocuğu olmayı kabul etmiyor. Kendine başka bir hikâye uyduruyor: annesi bir sebze halinde İtalya'dan gelen bir domatese düştü ve o domatese daha önce bir adam tarafından dokunulmuştu; yani babası İtalyan ve adı Leolo. Yazıyor. Yazdıklarını evin içine saklıyor. Jean-Claude Lauzon yazdı ve yönetti. Leo'yu Maxime Collin oynuyor. Yapım Kanada'dan. Film Cannes'da gösterildi ve Kanada sinemasının en çok anılan yapımlarından biri sayılıyor. Lauzon yalnızca iki uzun metraj çekti; birkaç yıl sonra bir uçak kazasında hayatını kaybetti. Anlatının biçimi dağınık ve şiirsel; dış ses çocuğun yazdıklarından geliyor ve gerçekle hayal ayrılmıyor. Filmin tonu sert; yoksulluk, akıl hastalığı ve şiddet doğrudan gösteriliyor ve anlatı hiçbirini yumuşatmıyor. Müzik seçimi alışılmadık; anlatı boyunca birbirinden çok farklı türler yan yana kullanılıyor. Bazı sahneler bugün de rahatsız edici bulunuyor ve film hiçbir yerde izleyiciyi korumuyor. Kimin için: kişisel ve biçimsel olarak cesur filmleri sevenler. Kimin için değil: bazı sahneler dayanılması güç, yapı dağınık ve final umutsuz.