Herkül (Hercules)

John Musker ile Ron Clements’ın filmi mitolojiyi kaynak değil malzeme olarak kullanıyor. Zeus’un ölümlü bir kadından olan oğlu yerine, Hera’nın da annelik ettiği meşru bir çocuk anlatılıyor; Clements bu değişikliği asıl hikâyedeki gayrimeşruluğun bir Disney filmi için zor konu olmasıyla açıkladı. Kötülük de Hera’dan alınıp Hades’e devredildi. Görsel kimlik İngiliz karikatürist Gerald Scarfe’a bırakılmış. Scarfe yedi yüzden fazla karakter tasarımı çizdi ve referansını Yunan vazo resimlerinden aldı. Sivri açılar ve uzayan gövdeler stüdyonun alışık olduğu yuvarlak çizgiye uymadığı için Sue Nichols animatörlere bu üslubu uygulanabilir hale getiren çizelgeler hazırladı. Ekrandaki tuhaf orantılar bu yüzden kaza değil, tercih. Asıl dengesizlik tempoda. Hades yavaş konuşan, sessizce ürküten bir figür olarak planlanmıştı; James Woods repliklerinin büyük bölümünü doğaçlayıp onu dakikada bir mil konuşan bir menajere çevirince filmin bütün komik yükü tek bir performansın omzuna bindi. Hades kadrajdan çıktığı anlarda anlatı gözle görülür biçimde yavaşlıyor. Doksan üç dakikanın ortasındaki şöhret bölümü de kahramanlığı değil ürün lisansını anlatıyor: sandalet, oyuncak, içecek. Woods’un temposunu filmin motoru sayıp onsuz geçen dakikaların düşmesini göze alan izleyici için. Eğitim bittikten sonra anlatının mitolojik bir sınav değil pazarlama güldürüsü haline gelmesini boşa harcanmış zaman bulan izleyici için değil.