Bir Konuşabilse (Lost in Translation)

Sofia Coppola’nın 2003 yapımı filminde olay örgüsü yok denecek kadar az: iki kişi yanlış saatlerde uyanık, aynı otelde. Motor çatışma değil, jetlag. Bunu bilerek girmek önemli, çünkü film boyunca beklenen bir gelişme hiç gelmiyor ve son replik kasıtlı olarak duyulmuyor. Ne söylendiğinin açıklanmaması çözülecek bir bilmece değil, filmin bilerek geri çektiği bir şey. Yapım koşulları bu gevşekliğin kaynağı. Coppola Bill Murray’i aylarca ikna etmeye çalıştı ve Murray hiçbir zaman sözleşme imzalamadı; 4 milyon dolarlık bütçenin yaklaşık dörtte biri, oyuncunun Tokyo’ya gelip gelmeyeceği bilinmeden harcandı. Çekim 27 gün sürdü, ekip küçüktü, görüntü yönetmeni Lance Acord çoğunlukla mevcut ışıkla çalıştı ve sokaklarda izin alınmadan, yoldan geçenler figüran olarak kullanılarak çekildi. Coppola son kurgu hakkını kaybetmemek için Kuzey Amerika stüdyo anlaşması yerine yabancı hakları parça parça sattı. Kevin Shields filmin müziği için dört özgün parça yazdı. Bob’un viski reklamı da uydurma değil: Coppola’nın babası ve Akira Kurosawa 1970’lerde gerçekten Suntory reklamı çekmişti. Kimin için: İki karakterin arasındaki şeyin adının hiç konmamasını eksiklik saymayan izleyici için. Kimin için değil: Japon karakterlerin sık sık esprinin nesnesi olmasını rahatsız edici bulacak izleyici için.