Louise en hiver (Louise by the Shore)

Yaz sonu. Küçük bir sahil kasabasında herkes gidiyor. Yaşlı Louise son treni kaçırıyor ve kasabada tek başına kalıyor. Geri dönmek için uğraşmıyor; kışı orada geçirmeye karar veriyor. Terk edilmiş plajda kendine barınak yapıyor, deniz kabuğu topluyor, gelgitle yaşamayı öğreniyor ve bir köpekle konuşmaya başlıyor. Jean-François Laguionie yazdı ve yönetti. Filmin görsel yöntemi suluboya. Arka planlar akan, sınırları belirsiz ve renkler birbirine karışıyor; kişi ve mekân aynı dokuda çiziliyor. Bu, dijital animasyonun keskinliğine bilerek karşı duran bir tercih. Anlatı bir robinson hikâyesi gibi başlıyor ve giderek hatıraya dönüşüyor. Louise'in kışı geçirme çabası ile geçmişinden gelen görüntüler iç içe geçiyor ve film hangisinin gerçekten olduğunu söylemiyor. Laguionie Fransız animasyonunun en eski isimlerinden biri; kırk yılı aşkın süredir çalışıyor ve bu filmi yetmişli yaşlarında yaptı. Yaşlılık, yalnızlık ve geriye bakma meselesi filmde doğrudan var. Süre yetmiş beş dakika ve anlatı hiçbir noktada hızlanmıyor. Kimin için: yetişkinlere yönelik animasyonu, el yapımı görsel dili ve sessiz anlatıları sevenler. Kimin için değil: çocuklar için değil, olay yok denecek kadar az ve film bir sonuca varmadan bitiyor.