Lúcio Flávio, o Passageiro da Agonia (Lucio Flavio)

Yetmişlerin Brezilya'sında geçen bir suç filmi. Lúcio Flávio banka soyuyor. Genç, hızlı, gösterişli ve gazeteler onu yazıyor. Yakalanıyor ve kaçıyor. Sonra yeniden yakalanıyor ve yeniden kaçıyor; bu döngü onu ünlü yapıyor. Ama işin arkasında başka bir şey var. Soygunların bir kısmı polislerle ortaklaşa yapılıyor ve pay dağıtılıyor. Anlaşma bozuluyor. Lúcio pay vermeyi reddedince kendi ortakları onu hedefe koyuyor. Bundan sonra film iki hattı yan yana yürütüyor. Bir yanda kaçış ve soygunlar, bir yanda polis içindeki örgüt. O örgütün adı var. Ölüm Mangası cinayet işliyor, cesetleri bırakıyor ve bunu bir temizlik olarak sunuyor. Lúcio hapisten konuşmaya karar veriyor. Gazetecilere isim veriyor ve bildiklerini anlatıyor. Anlatının ilgilendiği yer soygun değil sınır: film suçlu ile polis arasındaki ayrımın nerede bittiğini soruyor ve bir cevap veriyor. Anlatı hızlı ve kirli. El kamerası, gerçek mekânlar, kalabalık cezaevi koğuşları ve gece sokakları. Lúcio kahraman olarak sunulmuyor. Adam kendini kurtarmak için konuşuyor ve film bunu gizlemiyor. Kaynak José Louzeiro'nun kitabı; yazar senaryoda da çalıştı ve olay gerçek bir kişiden çıkıyor. Yapım Brezilya'da büyük gişe yaptı. Ülke askerî yönetim altındayken polis şiddetini doğrudan anlatması nedeniyle yönetmen ertesi yıl ölüm tehdidi aldı. Kadroda Reginaldo Faria, Ana Maria Magalhães ve Paulo César Peréio var. Yönetmen ve ortak senarist Héctor Babenco. Kimin için: yetmişler politik suç sinemasını ve Latin Amerika filmlerini sevenler. Kimin için değil: düzenli bir anlatı arayanlar; film hızlı kesiyor, çok karakter taşıyor ve şiddeti hiç yumuşatmıyor.