Mamma Mia!

Phyllida Lloyd’un 2008 tarihli filminde Sophie, Yunan adasındaki düğününden önce annesinin günlüğünden çıkardığı üç adamı birden davet ediyor. Hikâye şarkıların üzerine kurulduğu için karakterler iki kıta arasında fikir değiştirebiliyor; sahne müzikalinden gelen bu mantık perdede daha çıplak duruyor. Sesler de stüdyo pürüzsüzlüğünde değil: Pierce Brosnan’ın söylediği bölümler eleştirmenlerin açık alay konusu oldu ve film o pürüzü saklamaya çalışmıyor. Lloyd, 1999’da Londra’da aynı müzikalin sahne kurgusunu yönetmişti, bu da onun ilk uzun metrajı. Adanın adı Kalokairi ama çekim Skopelos’ta yapıldı: düğün şapelinin dışı, Glossa yakınında yüz metrelik bir kayalığın tepesindeki Agios Ioannis, içerisi ise Pinewood’da kurulan bir dekor. Otel avlusunun tamamı Pinewood’un 007 sahnesinde inşa edildi, oradaki ağaçlar otomatik sulamayla ayakta tutuldu; Kastani sahilindeki plaj barı film için yapıldı, Damouchari limanı ise adada değil, anakaradaki Pelion kıyısında. Şarkıların sahipleri de kadrajın içinde: Benny Andersson piyano başında, Björn Ulvaeus tanrı kılığında görünüyor. Film Birleşik Krallık’ta 188 milyon dolar toplayarak Kuzey Amerika’daki 144 milyonun üstüne çıktı. Kimin için: Olay örgüsünün şarkı sırasına göre kurulmasını ve düğün hazırlığının numaralarla bölünmesini sorun etmeyen izleyici için. Kimin için değil: Şarkıları eğitimli seslerden dinlemek isteyen izleyici için; kadro temiz vokali değil oyunculuğu öne alıyor.