anne! (mother!)

mother! (2017) bir ev filmi gibi başlıyor ve sonunda tamamen başka bir şeye dönüşüyor. Aronofsky'nin en bölücü işi. İsimsiz bir kadın, ismi olmayan kocasıyla kırdaki bir evde yaşıyor. Kadın evi tek başına onarıyor. Adam şair ve yazamıyor. Bir gece kapı çalıyor ve bir yabancı giriyor. Sonra karısı geliyor. Sonra çocukları. Sonra daha fazlası. Kadın hayır demeye çalışıyor, adam herkesi içeri alıyor. Film gerçekçi bir anlatı değil, alegori. Ev dünya, adam yaratıcı, kadın doğa ve gelen kalabalık insanlık. Bu okuma Aronofsky'nin kendi açıklamalarıyla da uyumlu. Bilerek yazılmış bir alegori olduğu için karakterlerin davranışları gündelik mantıkla açıklanamıyor ve bu, filmden nefret edenlerin de sevenlerin de aynı sebebi. Biçim tercihi radikal. Kamera neredeyse hiç Jennifer Lawrence'ın yanından ayrılmıyor; film ya yüzünde ya omzunun üstünde. Onun görmediğini siz de görmüyorsunuz. Müzik yok. Bütün ses gerçek mekân sesi ve bu boşluk son yarım saatte dayanılmaz hale geliyor. Seyirci tepkisi olağanüstü sertti; film sinemada seyirci puanlamasında en düşük notu alan çok az sayıda yapımdan biri oldu. 121 dakika. Kimin için: alegorik sinema, Aronofsky, tartışılan filmler. Kimin için değil: son yarım saatte bebek şiddeti dahil çok ağır sahneler var. İzleyicinin çoğu bu filmi sevmedi ve sebepleri geçerli.