Nothing Like a Dame

Dört oyuncu bir kır evinde toplanıyor. Judi Dench, Maggie Smith, Eileen Atkins ve ev sahibi Joan Plowright. Dördü de altmış yılı aşkın süredir sahnede ve birbirlerini gençliklerinden tanıyorlar. Kamera açılıyor ve konuşuyorlar: ilk Shakespeare rolleri, kötü eleştiriler, kocalar, yaşlanmak ve ölüm. Anlatının ilgilendiği yer kariyer değil, bu kadar uzun süre aynı işi yapmış insanların birbirine karşı ne kadar acımasız olabildiği. Övgü yok; birbirlerinin eski performanslarıyla dalga geçiyorlar, sözünü kesiyorlar ve kimse kimseyi rahat bırakmıyor. Filmin bütün keyfi burada. Biçim kasten gevşek. Yönetmen soruları kadrajın dışından soruyor ve zaman zaman kadınlar ona da laf atıyor; kurgu bu bölümleri çıkarmamış. Arada eski tiyatro ve televizyon görüntüleri kullanılıyor. Yapımın altındaki gerçek şu: Joan Plowright o dönemde görme yetisini büyük ölçüde kaybetmişti ve artık oynamıyordu. Film bunu bir trajedi olarak sunmuyor, kadının kendisi konuyu şakayla açıyor. Roger Michell yönetti. Kimin için: İngiliz tiyatrosunu ve oyuncu sohbetlerini sevenler. Kimin için değil: yapılandırılmış belgesel bekleyenler; film bir sohbet kaydından fazlası olmaya çalışmıyor.