Oscar

Bertrand Barnier zengin bir sanayici ve gününe muhasebecisinin zam istemesiyle başlıyor. Adam zammı almak için patronunun parasını yıllardır çaldığını itiraf ediyor, üstüne de kızını istiyor. Bir de sırdaş hizmetçi, iki karışık valiz ve kimin kiminle nişanlı olduğunu kimsenin bilmediği bir ev var. Anlatının ilgilendiği yer para değil, bir adamın kendi evinde otoritesini dakika dakika kaybetmesi. Barnier her sahnede bir şey öğreniyor ve öğrendiği her şey onu biraz daha küçültüyor. Biçim tiyatrodan geliyor ve bunu saklamıyor: neredeyse tümüyle tek bir salonda geçiyor, kapılar sahne kapısı gibi çalışıyor, giren çıkan trafiği vodvil ritmine bağlı. Claude Magnier'nin 1958 tarihli oyunu ilk sahnelendiğinde tutmadı. Louis de Funès 1959'da başrolü devralınca iş değişti; oyunu sahnede altı yüzden fazla kez oynadı. Film o birikmiş provanın üzerine kuruldu, yani de Funès'ün her el hareketi zaten yıllarca ovulmuş bir zamanlamanın sonucu. Aynı oyun 1991'de Sylvester Stallone'lu bir Amerikan uyarlamasına da kaynak oldu. Yönetmen Édouard Molinaro. Karşısında Claude Rich, kızı rolünde Agathe Natanson var. Kimin için: Fransız vodviline ve de Funès'ün yüz kaslarıyla oynadığı komediye dayanıklı olanlar. Kimin için değil: kamerası hareket eden, mekân değiştiren komedi bekleyenler; bu film bilerek bir sahneye kapanmış durumda.