Paperhouse

On bir yaşındaki Anna hastalanıp yatağa düşünce çizdiği ev rüyalarında beliriyor. Çizdiği her şey orada var oluyor: pencereden bakan çocuk, kapıdaki kilit, ve öfkeyle çizdiği babası. Bernard Rose filmi Catherine Storr'un çocuk romanından uyarladı ama sonucu çocuk filmi değil; rüya bölümleri gerçek anlamda ürkütücü ve çocukluk korkusunun mantığını, yani kontrolün elden kaçmasını doğrudan kullanıyor. Anna'nın gücü de laneti aynı şey: kalemi. Filmin sıcak tarafı hasta çocukla annesi arasındaki gerginlikte, korkutucu tarafı ise Anna'nın kendi öfkesiyle yaptığı şeyde. Görsel tasarım az sayıda ögeyle çok iş çıkarıyor. Kimin için: çocukluk korkusunu ciddiye alan fantastik filmleri sevenler. Kimin için değil: çocuk oyuncu var diye aile filmi bekleyenler, çünkü film epeyce karanlık.