Powaqqatsi

Godfrey Reggio'nun Qatsi üçlemesinin ikinci filmi. Bu kez kamera kuzeyin şehirlerinden çıkıp güneye gidiyor: Brezilya'da altın madeni, Hindistan'da tarla, Mısır'da pazar, Peru'da dağ yolu. Konuşma yok, anlatıcı yok, olay yok; yalnızca insanların çalışması var. Başlıktaki kelime Hopi dilinden geliyor ve kendi varlığını sürdürmek için başkalarının yaşam gücünü tüketen bir varlığı anlatıyor. Filmin tezi bu tek kelimede: kalkınma diye anlatılan şeyin bedelini kimin ödediği. Philip Glass'ın müziği yerel kayıtlarla harmanlanmış ve görüntüyle bir arada çalışıyor; birinci filmdeki hızlandırılmış çekimlerin yerini burada büyük ölçüde ağır çekim alıyor, çünkü mesele hız değil emek. Kusuru şu: uzaktan bakan bir göz var ve bu bakış zaman zaman insanları estetik nesneye dönüştürüyor. Eleştirmenlerin bir kısmı bunu tam da filmin eleştirdiği şeye düşmek olarak okudu. Kimin için: sözsüz belgeselleri ve Glass müziğini sevenler için. Kimin için değil: bilgi ve argüman arayanlar için.