Ronin

John Frankenheimer’ın filminde kimsenin geçmişi anlatılmaz; kadro birbirini konuşarak değil küçük tuzaklarla sınar ve çantanın içi sonuna kadar açılmaz. Adın nereden geldiğini tek bir sahne söyler: Michael Lonsdale’in canlandırdığı Jean-Pierre minyatür figürler dizerek kırk yedi ronin hikâyesini anlatır ve film o anda tamamen durur. Senaryonun künyesi de filmin kendisi kadar çekişmeli. J.D. Zeik’in metnini David Mamet, De Niro’nun rolünü büyütmek için yeniden yazdı ama adını yalnız başına yazdığı işlere koyduğu için Richard Weisz takma adını kullandı; Yazarlar Birliği tahkimi hikâye ve birinci sıra senaryo kredisini Zeik’e verdi, Frankenheimer da bunu Variety’de yayımladığı açık mektupla kabul etti. Kovalamacalarda bilgisayar da arka projeksiyon da yok. Frankenheimer 1966 tarihli Grand Prix’de kullandığı kamera bağlantılarına döndü; De Niro’nun direksiyon başında görünmesi için sağdan direksiyonlu bir Peugeot’nun sol tarafına sahte bir direksiyon takıldı. Yapım İngiliz ve Amerikan imzalı, ama kamera Fransa’dan çıkmadı: Montmartre merdivenleri, Pont Alexandre III altındaki tünel, Les Invalides çevresindeki bulvarlar, Nice ile Monako arası ve finalin geçtiği Le Zenith salonu. Kimin için: Karakterlerin niyetini repliklerden değil, birbirlerine kurdukları küçük sınamalardan çıkarmayı sevecek kişi için. Kimin için değil: Çantanın ne taşıdığının sonunda söylenmesini bekleyen kişi için.