Rififi

Rififi (1955) soygun filmlerinin atası sayılıyor ve bunun tek bir sebebi var: ortasındaki yirmi sekiz dakika. Tony beş yıllık hapisten yeni çıkmış. Önce bir işi reddediyor, sonra kabul ediyor: Paris'in göbeğinde bir mücevherci. Filmin merkezindeki soygun sahnesi yirmi sekiz dakika sürüyor ve o süre boyunca tek bir kelime konuşulmuyor, müzik de yok. Sadece nefes, metal ve zemin sesleri. O sahne o kadar ayrıntılı ki bazı ülkelerde film, gerçek hırsızlara ders verdiği gerekçesiyle yasaklandı. Jules Dassin bunu Amerika'da kara listeye alındıktan sonra Fransa'da çekti. Neredeyse parasızdı ve romanı da beğenmiyordu; kitaptaki ırkçı bölümleri çıkarıp yerine bu sessiz soygunu koydu. Soygun bittikten sonra film bambaşka bir şeye dönüşüyor. Asıl konusu suç değil, suçun ardından gelen çürüme. Kimin için: klasik suç sinemasını, kara filmi ve soygun türünü sevenler. Ocean's ya da Heat sevenler kaynağı burada bulur. Kimin için değil: siyah beyaz ve yavaş. Şiddet çok değil ama final acımasız.