Rose

Inger kırklarında ve şizofreni tanısı var; yıllardır kurumlarda ve ilaçlarla yaşıyor. Kız kardeşi ve eniştesi onu bir otobüs turuna götürmeye karar veriyor: Danimarka'dan Paris'e, kalabalık bir grupla birlikte. Yolda herkes birbirini tanıyor ve Inger başta uyum sağlamaya çalışıyor. Sonra durum bozuluyor; grup rahatsız oluyor, kardeşi utanıyor ve Inger'in Paris'e gitme sebebinin bir tur olmadığı anlaşılıyor. Niels Arden Oplev yazdı ve yönetti. Inger'i Sofie Gråbøl oynuyor. Anlatı yönetmenin kendi ablasına dayanıyor; Oplev bunu açıkça söyledi ve film aile içinden bir bakışla yazıldı. Filmin en iyi tarafı grubun tepkisi. Turdaki insanlar kötü niyetli değil; nasıl davranacaklarını bilmiyorlar ve film bu bilgisizliği ayrıntılı biçimde gösteriyor. Sofie Gråbøl Danimarka'da televizyondan tanınan bir oyuncu ve buradaki rol acındırmadan oynanıyor; karakter zaman zaman haksız, kaba ve yorucu. Anlatının ikinci kolu kardeşlik: kız kardeş yıllardır sorumluluğu taşıyor ve bunun öfkesini de taşıyor. Yapımın sınırı yapı; yol filmi kalıbı beklenen duraklardan geçiyor ve final duygusal bir çözüme yaklaşıyor. Kimin için: İskandinav dramalarını ve akıl sağlığını konu alan filmleri izleyenler. Kimin için değil: konu ağır, bazı sahneler rahatsız edici ve anlatı kalıplı ilerliyor.