Ölümsüzlük Oyunu (Self/less)

Tarsem Singh’in aradığı şey kendi sözleriyle “daha ticari bir Roman Polanski”ydi; The Cell ile Immortals’ın süslü görüntü dilini burada bilerek kısıyor, ama tümüyle bastıramadığını da kabul ediyor: “DNA’mla kavga etmek istemiyorum.” Filmin en çok tartışılan yanı, Ryan Reynolds’ın Ben Kingsley’nin tavrını taşımaması. Arkasında bir yorum tercihi değil, takvim var. Singh önce Kingsley’yi çekip kaydı Reynolds’a izletmeyi planlamıştı; çekim düzeni Reynolds’a üç ay, Kingsley’ye yalnızca son iki hafta verince plan çöktü ve yönetmen oyuncusuna bunu kendisine bırakmasını, çünkü filmin asıl meselesinin bu olmadığını söyledi. İki beden arasında taşınacak yedi sekiz özellik denediğini, sonunda tek birinin tuttuğunu anlatıyor: o küçük alaycı gülüş. Aksiyon tarafında kuralı da kendisi koyuyor; arabanın ağırlığı hissedilecek, fizik kuralları çiğnenmeyecek. Bilinç aktarımını ise açıkça bir McGuffin sayıyor, yani filmin konusu değil çalıştırıcısı. Ticari sonuç bu hesabı desteklemedi: 26 milyon dolarlık bütçeye karşılık Kuzey Amerika’da 12,3 milyon dolar. Kimin için: Ölümsüzlüğün tartışılmasını değil, bir kovalamacanın motoru olarak kullanılmasını sorun etmeyen izleyici için. Kimin için değil: Aynı bilincin iki oyuncuda izi sürülebilir biçimde devam etmesini bekleyen izleyici için; film o sürekliliği tek bir gülüşe indiriyor.