Shakespeare-Wallah

Hindistan'da geçen bir film. Bir tiyatro topluluğu var. İngiliz; Hindistan'da dolaşıyor ve Shakespeare oynuyor. Buckingham ailesi topluluğu yönetiyor. Anne, baba ve kızları Lizzie. Kız Hindistan'da doğdu. İngiltere'yi hiç görmedi. Bundan sonra film bir turne anlatısı. Kasaba kasaba dolaşıyorlar. Okullarda oynuyorlar. Bir maharajanın sarayında oynuyorlar. Bir salonda oynuyorlar. Salonlar giderek boşalıyor. Sebep belli. Bağımsızlık sonrası Hindistan'da İngiliz tiyatrosuna ilgi kalmadı ve sinema büyüyor. Bir kasabada tiyatro salonu sinemaya çevrilmiş. Bir de bir yıldız var. Manjula Hint sinemasının en tanınan oyuncusu. Sanju zengin bir genç. Lizzie ile tanışıyor ve ilgileniyor. Aynı adam Manjula'nın da sevgilisi. Manjula bunu öğreniyor. Bir tiyatro gösterisine geliyor. Salonun ortasına oturuyor ve oyun sırasında dikkat çekiyor. Seyirci ona bakıyor; sahneye değil. O sahne filmin fikrini tek başına söylüyor. Anlatının ilgilendiği yer aşk değil yer değiştirme: filmin fikri, bir sanat biçiminin ve onu taşıyan insanların artık orada bir karşılığının kalmaması. Anne baba İngiltere'ye dönmek istiyor. Adam istemiyor; hayatı boyunca bunu yaptı. Lizzie'nin gidecek yeri belirsiz. Hindistan onun ülkesi ama orada bir geleceği yok. Sonu bir gemide. Yapım Merchant Ivory ekibinin erken işlerinden. Senaryo Ruth Prawer Jhabvala'ya ait. Topluluk kurmaca değil. Geoffrey ve Laura Kendal gerçekten yıllarca Hindistan'da böyle bir tiyatro topluluğu gezdirdi ve filmde kendilerine yakın rollerde oynuyorlar. Felicity Kendal onların kızı ve bu ilk filmi. Müziği Satyajit Ray yaptı. Madhur Jaffrey rolüyle Berlin'de en iyi kadın oyuncu ödülü aldı. Görüntü siyah beyaz. Yönetmen James Ivory. Kadroda Shashi Kapoor, Felicity Kendal, Geoffrey Kendal, Laura Liddell ve Madhur Jaffrey var. Kimin için: bağımsızlık sonrası Hindistan'ı ve sakin dönem filmlerini sevenler. Kimin için değil: olay bekleyenler; anlatı gevşek ilerliyor ve neredeyse hiçbir şey olmuyor.