Solaris

Andrei Tarkovsky, Stanislaw Lem’in romanına biraz da mecburiyetten döndü: Andrei Rublev gösterime girememişti ve işe ihtiyacı vardı. 1970 tarihli bir söyleşide Kubrick’in 2001’ini uzmanlar için bile çok noktada sahte bulduğunu, gerçeklik iddiası taşıyan cansız bir şema saydığını söylüyor. Natalya Bondarchuk rolü hemen almadı. 1970’teki seçmede Tarkovsky onu Hari için fazla genç buldu ve yönetmen Larisa Shepitko’ya önerdi; Shepitko’nun filmini izledikten sonra fikrini değiştirip kadroya aldı. İstasyonun duvarları Bruegel’in Aylar dizisinin tam boy kopyalarıyla kaplandı, gezegenin okyanusu ise aseton, alüminyum tozu ve boyayla yapıldı. Sinema komitesi Ocak 1972’de daha gerçekçi bir gelecek ve Tanrı göndermelerinin çıkarılmasını istedi; Tarkovsky büyük değişiklikleri kabul etmedi, film birkaç küçük müdahaleyle onaylandı. Lem sonucu hiç sevmedi, Tarkovsky’nin Solaris değil uzayda Suç ve Ceza çektiğini söyledi. Tarkovsky de 1983’te filmi türün dışına çıkamadığı için başarısız saydı. Cannes’da Grand Prix Spécial du Jury’yi kazandı; o yıl en büyük ödül iki İtalyan filmi arasında paylaştırıldı. Kimin için: Bilim kurgunun donanım yerine yas ve suçluluk üzerinden kurulmasını isteyen izleyici için. Kimin için değil: Anlatının hızlanmasını bekleyen izleyici için; ABD’deki 1976 gösterimi için film 30 dakika kısaltılmıştı.