Las 13 rosas (The 13 Roses)

İç savaş bitiyor ve Franco'nun kuvvetleri Madrid'e giriyor. On üç genç kadın, çoğu on sekiz yirmi yaşında, gençlik örgütü üyesi oldukları için tutuklanıyor. Suçları neredeyse hiçbir şey; birkaç toplantıya katılmışlar, birkaç bildiri dağıtmışlar. Bir suikast girişimiyle ilişkilendiriliyorlar; olayla bağlantıları yok ama mahkeme aceleye getiriliyor. Hücrede birbirlerine destek oluyorlar, mektup yazıyorlar, şarkı söylüyorlar. Karar hızlı çıkıyor. Emilio Martinez Lazaro yönetti. Kadroda Pilar Lopez de Ayala, Veronica Sanchez, Marta Etura ve Gabriella Pession var. Yapım İspanya ile İtalya ortak. Film gerçek bir olaya dayanıyor; on üç kadın 5 Ağustos 1939'da Madrid'deki Almudena mezarlığının duvarları önünde kurşuna diziliyor. Film 22. Goya Ödülleri'nde en iyi film ve en iyi yönetmen dalında aday gösterildi. Anlatının ele aldığı mesele savaş bittikten sonra devam eden ceza; ölüm cezası gerçek bir suça değil, sembolik bir intikama dayanıyor. Film on üç kadını tek tip göstermiyor; her birinin ayrı bir hayatı, ayrı bir hikâyesi var. Anlatı hücre hayatını ayrıntılı gösteriyor ve dayanışmayı öne çıkarıyor. Son mektuplar filmin en çok anılan bölümü ve gerçek belgelere dayanıyor. Anlatı yargılama sürecini hızlı ve keyfi olarak veriyor. Filmin sonu infazla kapanıyor. Filmin sınırı ağırlık; anlatı çok acı, sonuç baştan belli ve izlemesi zor. Kimin için: İspanya iç savaşı sonrası dönemi ve tanıklık filmlerini sevenler. Kimin için değil: çok acı, umutsuz ve final kaçınılmaz.