I bambini ci guardano (The Children Are Watching Us)

Küçük Prico'nun annesi bir gün evi terk ediyor ve başka bir adamla gidiyor. Sonra dönüyor. Baba onu kabul ediyor ama bir şey düzelmiyor. Çocuk bütün bunları izliyor; anlamıyor ama her şeyi kaydediyor. Aile onu bir yerden başka bir yere yolluyor, kimse ona ne olduğunu anlatmıyor ve film sonunda çocuğu yalnız bırakıyor. Vittorio De Sica yönetti. Bu, senarist Cesare Zavattini ile ilk ortak işi; ikisi sonraki yıllarda İtalyan yeni gerçekçiliğinin merkezinde olacak. Zavattini bu filmi kendi yönetmenlik ve insanlık kariyerinin en önemli aşaması olarak nitelendirdi. Çekim 1942 yazında yapıldı; savaşın İtalyanlar için henüz tümüyle kötüleşmediği son sakin dönem. Film 1943'te gösterime girecekti ama ancak kısmen çıkabildi; aynı ay ülkenin bölünmesi ve çöküşüyle birlikte kaybolup gitti. Aynı kaderi Visconti'nin Ossessione'si de yaşadı. İki filmin de dikkat çekmesinin sebebi aynıydı: dönemin hafif yapımlarının aksine doğrudan aldatmayı anlatıyorlardı ve aile kavramına takıntılı faşist İtalya'da bu ciddi bir ihlaldi. Film genellikle yeni gerçekçilik öncesi diye sınıflandırılıyor; faşist dönem sinemasının duygusallığından izler taşıdığı için. Kimin için: yeni gerçekçiliğin nereden çıktığını görmek isteyenler ve çocuk bakış açısıyla anlatılan aile dramlarını sevenler. Kimin için değil: mesafeli anlatım isteyenler; film çocuğun acısını doğrudan kullanıyor ve son sahnesinde hiçbir teselli bırakmıyor.