I bambini ci guardano (The Children Are Watching Us)

Kucuk Prico'nun annesi bir gun evi terk ediyor ve baska bir adamla gidiyor. Sonra donuyor. Baba onu kabul ediyor ama bir sey duzelmiyor. Cocuk butun bunlari izliyor; anlamiyor ama her seyi kaydediyor. Aile onu bir yerden baska bir yere yolluyor, kimse ona ne oldugunu anlatmiyor ve film sonunda cocugu yalniz birakiyor. Vittorio De Sica yonetti. Bu, senarist Cesare Zavattini ile ilk ortak isi; ikisi sonraki yillarda Italyan yeni gercekciliginin merkezinde olacak. Zavattini bu filmi kendi yonetmenlik ve insanlik kariyerinin en onemli asamasi olarak nitelendirdi. Cekim 1942 yazinda yapildi; savasin Italyanlar icin henuz tumuyle kotulesmedigi son sakin donem. Film 1943'te gosterime girecekti ama ancak kismen cikabildi; ayni ay ulkenin bolunmesi ve cokusuyle birlikte kaybolup gitti. Ayni kaderi Visconti'nin Ossessione'si de yasadi. Iki filmin de dikkat cekmesinin sebebi ayniydi: donemin hafif yapimlarinin aksine dogrudan aldatmayi anlatiyorlardi ve aile kavramina takintili fasist Italya'da bu ciddi bir ihlaldi. Film genellikle yeni gercekcilik oncesi diye siniflandiriliyor; fasist donem sinemasinin duygusalligindan izler tasidigi icin. Kimin icin: yeni gercekciligin nereden ciktigini gormek isteyenler ve cocuk bakis acisiyla anlatilan aile dramlarini sevenler. Kimin icin degil: mesafeli anlatim isteyenler; film cocugun acisini dogrudan kullaniyor ve son sahnesinde hicbir teselli birakmiyor.