Bisiklet Hırsızları (Bicycle Thieves)

Vittorio De Sica’nın bu filmini hiçbir büyük stüdyo finanse etmek istemedi; yönetmen parayı arkadaşlarından topladı. Babayı oynayan Lamberto Maggiorani gerçekten fabrika işçisiydi, mesleği tornacılıktı. Film bittikten sonra işine dönemedi: yönetim onu sinemadan milyonlar kazanmış sayıp çıkardı. Bir süre duvarcılık yaptı, sinemada ise yalnızca figüranlık bulabildi. Oğlu Bruno’yu oynayan Enzo Staiola sokakta bulundu; 8 yaşındaki çocuk babasına çiçek satarken çekimi izliyordu. Gerçekçiliğin bir sınırı var ama: Maggiorani’nin replikleri profesyonel bir oyuncu tarafından seslendirildi ve Visconti bunu filmin hatası saydı. Özgün ad Ladri di biciclette çoğuldur; İngilizce gösterim adı tekile çevrildi ve Akademi filmi The Bicycle Thief adıyla kaydetti. 1950’deki törende yabancı dilde en iyi film için özel ödül verildi; aynı gece Cesare Zavattini senaryo dalında aday gösterildi ve ödülü alamadı. Aynı yıl BAFTA’da her kaynaktan en iyi film seçildi. Sight and Sound dergisinin 1952’de düzenlediği ilk ankette listenin başındaydı. Kimin için: Bir hırsızın yakalanmasını değil, bir adamın çaresizliğe adım adım nasıl yaklaştığını izlemeye hazır olan; babanın her kararını çocuğun yüzünden okumak isteyen izleyici için. Kimin için değil: Aramanın bir sonuca bağlanmasını ve hesabın kapanmasını bekleyen izleyici için; film o kapanışı vermiyor.