Almanya, Sıfır Yılı (Germany, Year Zero)

Rossellini'nin savaş üçlemesinin son filmi; Roma Açık Şehir ve Paisà'dan sonra geliyor ve diğer ikisinden farklı olarak yenilenlerin tarafında geçiyor. Çekim 1947'de, gerçek Berlin yıkıntılarında yapıldı. Şehir dekor değil; kamera moloz yığınlarının arasında, gerçekten yıkılmış sokaklarda yürüyor. Edmund on iki yaşında. Babası hasta ve yatakta, ağabeyi eski bir asker olduğu için saklanıyor, ablası gece kulüplerinde para bulmaya çalışıyor. Edmund enkaz satmaya, karaborsaya, sokakta iş aramaya çıkıyor. Eski öğretmeni ise ona hâlâ Nazi döneminin diliyle konuşuyor: zayıfların yok olması doğaldır. Filmin meselesi bir çocuğun o cümleyi duyduktan sonra ne yapacağı. Rossellini'nin kamerası son bölümde Edmund'u yıkıntıların arasında uzun uzun yürütür ve hiçbir açıklama yapmaz. Rossellini filmi 1946'da dokuz yaşında ölen oğlu Romano'ya adadı. Kimin için: İtalyan yeni gerçekçiliğini ve savaş sonrası sinemasını merak eden izleyici. Kimin için değil: dayanıklılığı düşük izleyici. Film çocuk üzerinden ilerler, umut sunmaz ve son bölüm sinemanın en ağır kapanışlarından biridir.