Tatlı Hayat (La Dolce Vita)

Yapımcı başrol için Paul Newman’ı istiyordu; Federico Fellini onu fazla güzel bulup Marcello Mastroianni’yi seçti. Mastroianni 1977’de bir televizyon söyleşisinde senaryoyu okumak istediğinde sayfaları boş bulduğunu, yalnızca denizde yüzen bir adamla çevresinde dönen deniz kızlarının çizilmiş olduğunu anlattı. Cinecittà’da Piero Gherardi 80’den fazla dekor kurdu; Via Veneto ile Aziz Petrus Bazilikası’nın kubbesi ve ona çıkan merdiven bunların arasındaydı. Aristokratların şatosundaki bölüm Roma’nın kuzeyindeki gerçek Bassano di Sutri sarayında çekildi, hizmetliler ve konukların bir kısmını gerçek aristokratlar oynadı. Trevi Çeşmesi sahnesi kışın bir hafta sürdü; Fellini’nin anlatımına göre Anita Ekberg soğuk suda saatlerce durdu, Mastroianni ise giysisinin altına dalgıç kıyafeti giymesine rağmen ancak bir şişe votkadan sonra sahneyi verebildi. Foto muhabiri Paparazzo karakteri Tazio Secchiaroli’den esinlendi; senarist Ennio Flaiano adı George Gissing’in 1901 tarihli gezi kitabındaki bir kişiden aldığını söyledi. Film 1960 Cannes’ında Altın Palmiye’yi kazandı, 34. Akademi Ödülleri’nde 4 dalda aday gösterildi ve Gherardi’ye siyah beyaz kostüm ödülünü getirdi. Vatikan’ın gazetesi filmi kınadı, İspanya’da Franco’nun ölümüne kadar yasaklı kaldı. Kimin için: Ortak bir olay örgüsü yerine yan yana dizilmiş gecelerden kurulan bir yapıyı merak eden izleyici için. Kimin için değil: Düğümü bağlanıp çözülen bir hikâye bekleyen izleyici için.