Paris qui dort (The Crazy Ray)

Eyfel Kulesi'nin bekçisi bir sabah uyanıyor ve Paris'in durduğunu görüyor. İnsanlar oldukları yerde donmuş: yolun ortasında koşan bir hırsız, elinde bardak tutan bir garson, köprüden atlamak üzere olan bir adam. Sonra kulenin dibinde birkaç kişi daha beliriyor; hepsi o sırada havada, uçakta olanlar. Şehir onların oyun alanına dönüşüyor. René Clair yazdı ve yönetti; bu onun ilk filmi. Filmin fikri basit ama sonuçları ilginç. Zaman durduğunda kimse bakmıyorsa ahlak ne oluyor; grup önce eğleniyor, sonra bıkıyor, sonra kendi aralarında kavgaya başlıyor. Clair meseleyi bir bilimkurgu numarası olarak değil, insanların gözetimsiz kaldığında ne yaptığı olarak kuruyor. Eyfel Kulesi filmin gerçek mekânı ve dönemi için sıra dışı biçimde kullanılıyor; Clair kuleyi bir dekor değil, üzerinde yaşanan bir yapı olarak çekiyor. Filmin sürümleri arasında fark var. Yıllar içinde farklı uzunluklarda kopyalar dolaştı ve hangisinin özgün kurgu olduğu bugün hâlâ tartışılıyor; sessiz sinemanın restorasyon sorunlarının tipik örneklerinden biri. Clair sonraki yıllarda Fransız sinemasının en tanınan yönetmenlerinden biri oldu; bu ilk film, onun mizah ile fantastik arasındaki tavrının başlangıcı. Kimin için: sessiz sinemayı, erken bilimkurguyu ve yirmilerin Paris'ini merak edenler. Kimin için değil: fikir bir noktadan sonra tekrara giriyor ve karakterlerin hiçbiri gelişmiyor; film esas olarak bir buluş üzerine kurulu.