Son Adam (The Last Laugh)

Bu filmde tek bir ara yazı var ve o da filmin en tartışmalı yerinde geliyor. Murnau bütün hikâyeyi Emil Jannings'in yüzü ve kameranın hareketiyle anlatıyor. Görüntü yönetmeni Karl Freund kamerayı tekerlekli sandalyeye koydu, bisikletin üstüne oturttu, salıncağa astı ve kendi göğsüne bağladı. Bu yöntem sonradan zincirinden boşalmış kamera diye anıldı ve kamera hareketinin anlatım aracına dönüşmesinin başlangıcı sayılıyor. Konu, büyük bir otelin yaşlı kapıcısı. Adamın bütün itibarı üniformasındadır; mahallesinde ona bakış o ceket üzerinden kuruludur. Yaşlandığı için görevden alınıp tuvalet görevlisi yapılınca ve üniforma elinden alınınca her şeyini kaybeder. Film adamı en dipte bırakır, sonra o tek ara yazı gelir ve stüdyonun dayattığı mutlu son başlar: otelde ölen zengin bir müşteri ona servetini bırakmıştır. Adam bir anda zengin olur ve gece bekçisiyle otelde ziyafet çeker. Bu son bir teselli değil, zorlanmış iyimserliğin kendisiyle alay eder. Kimin için: sessiz sinemanın anlatım gücünü ve kamera hareketinin doğuşunu görmek isteyen izleyici. Kimin için değil: sabırsız izleyici. Film yavaştır ve tamamen tek bir adamın küçük düşürülmesi üzerine kuruludur.