Mumya (The Mummy)

Stephen Sommers’ın filmine gelmeden önce aynı proje yıllarca başka ellerde dolaştı. George A. Romero durdurulamaz, Terminatör benzeri bir mumya yazdı; Clive Barker’ın versiyonu stüdyoya fazla sapkın geldi; Joe Dante bütçeyi yükseltip Imhotep rolüne Daniel Day-Lewis’i almak isteyince kapı kapandı. Sommers 1997’de tam tersini önerdi: korku filmi değil, mumyanın kahramanın başını ağrıttığı bir Indiana Jones ya da Jason ve Argonotlar macerası. Stüdyoya tek başına görsel efektler için on beş milyon dolar gerekeceğini söyledi ve bütçeyi aldı. Bu pazarlığın perdedeki karşılığı yaratığın dört aşamada canlanması. Sommers bandajlara sarılmış bir adam istemediğini, gerçek bir insanı önce cesede sonra yeniden insana dönüştürmek istediğini söylüyordu. Sonuç şu pratik faydayı veriyor: kötü adamın yüzü ne kadar tamamlandıysa hikâye de o kadar ilerlemiştir, gerilim seviyesini bakışta okuyabiliyorsunuz. Fas çölündeki çekimlerde kum fırtınası günlük rutindi, ekipten kimileri hayvan yaralanmaları yüzünden havadan tahliye edildi. Brendan Fraser ise asılma sahnesinde gerçekten bayıldı; kendi anlatımıyla dirseği kulağındaydı, dünya yan yatmıştı ve dişlerinde çakıl vardı. Komedinin ağırlığını John Hannah’nın taşımasını, Fraser’ın ciddi kalmasını dengeli bulan izleyiciye göre. 1932 tarihli aslının ağır dehşetini arayan kişiye göre değil.