La guerre est finie (The War Is Over)

Paris ile Madrid arasında geçen bir film. Diego sürgünde bir İspanyol komünisti. Fransa'da yaşıyor ve düzenli olarak sahte pasaportla İspanya'ya geçiyor. Görevi bağlantı kurmak. Madrid'deki örgütle Paris'teki yönetim arasında haber taşıyor. Film bir sınır kapısında açılıyor. Pasaport kontrolü uzuyor ve Diego içeriden dışarı çıkana kadar aklından yüzlerce ihtimal geçiyor; anlatı bunları görüntü olarak veriyor. Bu yöntem film boyunca sürüyor. Diego bir kadını hiç görmeden hayal ediyor ve anlatı o hayalin birkaç versiyonunu arka arkaya gösteriyor. Paris'e dönüyor. Örgüt bir genel grev planlıyor ve Diego buna inanmıyor. Yıllar geçmiş. Adam yirmi yıldır aynı işi yapıyor ve İspanya'nın artık o ülke olmadığını düşünüyor; örgüt hâlâ 1936'daki gibi konuşuyor. Genç bir grup da var. Onlar sabırsız; bombalı eylem istiyorlar ve Diego onlara da karşı çıkıyor. Nadine o gruptan. Diego onunla tanışıyor ve kısa bir ilişki yaşanıyor. Marianne ise on yıldır birlikte olduğu kadın. Kimliği bile gerçek olmayan bir adamla yaşıyor ve bunu artık taşıyamıyor. Anlatının ilgilendiği yer siyaset değil yorulma: film bir davanın haklı olup olmadığını sormuyor; o davaya ömrünü vermiş bir adamın anlamsızlık hissini anlatıyor. Senaryo Jorge Semprún'a ait ve yazar bu işi kendisi yaptı; İspanya Komünist Partisi'nin sürgündeki yeraltı örgütünde çalışmıştı. Filmin bir de sansür hikâyesi var. Yapım 1966 Cannes yarışmasından İspanya İçişleri Bakanlığı'nın talebiyle çekildi. Buna rağmen aynı yıl Fransa'nın Louis Delluc ödülünü kazandı. Kadroda Yves Montand, Ingrid Thulin, Geneviève Bujold ve Jean Dasté var. Yönetmen Alain Resnais. Kimin için: siyasi sinemayı ve Resnais'nin zaman oyunlarını sevenler. Kimin için değil: eylem bekleyenler; film neredeyse tümüyle konuşma ve iç ses, olay sayısı çok az.