Mélo

Yirmilerin sonunda Paris'te geçen bir film. Pierre orkestrada keman çalıyor. İyi bir müzisyen ama kariyeri bir yerde durmuş ve bunu kabullenmiş. Romaine onun karısı. Sakin bir hayatları var; küçük bir ev, bahçe, akşam yemekleri. Marcel eski okul arkadaşı. Ünlü bir solist; dünyayı dolaşıyor, konser veriyor ve bir akşam onlara yemeğe geliyor. Yemek sahnesi filmin açılışı ve neredeyse yirmi dakika sürüyor. Marcel bir hikâye anlatıyor ve masadaki üç kişinin geri kalan hayatı bu konuşmada belirleniyor. Romaine ile Marcel arasında bir ilişki başlıyor. Bundan sonra film bir yalan anlatısına dönüyor. Bir yolculuk bahanesi, saklanan mektuplar, bir doktor ve bir ilaç şişesi. Romaine kocasını bırakamıyor. Onu sevmiyor değil; sadece iki hayatı birden istiyor ve ikisi de mümkün değil. Anlatının ilgilendiği yer aldatma değil vicdan: kadının çıkışsızlığı ahlaki bir mesele olarak kuruluyor ve film bunu bir suç gibi ele almıyor. Biçim tümüyle tiyatral. Sahneler perdelerle ayrılıyor, dekorlar boyanmış, mekân sayısı çok az ve oyuncular sahne diliyle konuşuyor. Bu bir tercih. Kaynak 1929 tarihli bir oyun ve Resnais metni sinemalaştırmak yerine tiyatral kalmasını istiyor. Diyalog dönemin diliyle yazılmış ve hiç sadeleştirilmemiş. Son bölümde bir itiraf sahnesi var. İki eski arkadaş bir odada konuşuyor ve anlatı bütün ağırlığı oraya yığıyor. Kadroda Sabine Azéma, Pierre Arditi, Fanny Ardant ve André Dussollier var. Yönetmen Alain Resnais. Kimin için: tiyatral sinemayı ve klasik melodramı sevenler. Kimin için değil: gerçekçilik arayanlar; oyunculuk bilerek abartılı ve dekorun sahte olduğu her sahnede belli.