X-Men 2 (X2)

Bryan Singer’ın filmi ekibi dağıtıp dört ayrı hatta ilerliyor ve kötü adamı kahramanlarla son perdeye kadar neredeyse hiç karşılaştırmıyor. 133 dakikanın nereye gittiği de buradan anlaşılıyor: zamanın büyük bölümü buluşmalara, yer değiştirmelere ve birbirinden habersiz grupların aynı hedefe yaklaşmasına ayrılıyor. Açılıştaki Beyaz Saray baskını filmin tonunu daha ilk dakikalarda tarif ediyor, ama sonrasında aynı yoğunlukta ikinci bir sahne gelmiyor. Uyarlama tarafında önemli bir fark var. Film Chris Claremont’un 1982 tarihli çizgi romanından besleniyor, ama oradaki Stryker bir televizyon vaiziydi, yani dinsel fanatizmin temsilcisiydi. Perdede bu figür bir ordu albayına dönüştürüldü ve mutant düşmanlığı bir inanç meselesi olmaktan çıkıp askeri bir programa indirgendi. Çizgi romanı bilen okurun filmde arayıp bulamayacağı asıl eksen budur. Açılış sahnesinin görünürdeki kolaylığı da aldatıcı. Perdede saniyelerle ölçülen o teleportasyon dizisi için Alan Cumming her gün yaklaşık dört buçuk saat makyaj masasında oturuyordu; yüzdeki işaretler çekimler başlamadan tasarlanmadığı için sabahları tek tek elle boyanıyordu. Kimin için: Ekibi bölen, paralel hatlarla ilerleyen ve finalini bir kurtarma operasyonuna bağlayan bir yapıyı sorun etmeyen izleyici için. Kimin için değil: Çizgi romandaki dinsel fanatizm tartışmasını perdede arayan okur için.