1984

Okyanusya'da Winston Smith, Gerçek Bakanlığı'nda geçmişi yeniden yazmakla görevli. Julia ile gizli bir ilişki kuruyor ve iki insanın yalnız kalabildiği bir oda bulmak, bu dünyada başlı başına bir suç. Yakalandıklarında sıra 101 Numaralı Oda'ya geliyor. Anlatının ilgilendiği yer distopik tasarım değil, itirafın nasıl elde edildiği: film işkencenin amacını cezalandırmak değil, insanın kendi sevdiğini kendi ağzıyla teslim etmesini sağlamak olarak gösteriyor. Biçim ellili yılların stüdyo imkânlarıyla kurulmuş: sade dekorlar, gri tonlar ve büyük tele ekranlar. Bugün mütevazı görünüyor ama kalabalık propaganda sahneleri hâlâ etkili. Filmin en tuhaf yanı iki ayrı finali olması. Michael Anderson iki son çekti; biri romana daha sadık, diğeri daha umutlu. Sonuçta dağıtım tersine döndü: daha umutlu, Amerika için düşünülen son Britanya'da gösterildi, Amerika ise romana daha yakın olan sonu izledi. Edmond O'Brien Winston'ı, Jan Sterling Julia'yı, Michael Redgrave sorgucuyu oynuyor. Kimin için: Orwell uyarlamalarını ve elli yılların bilim kurgusunu merak edenler. Kimin için değil: romana sadakat arayanlar; film pek çok kavramı yumuşatıyor ve final meselesi kitabın en sert fikrini bulanıklaştırıyor.