Melekler ve Şeytanlar (Angels & Demons)

Ron Howard’ın filmi romanların sırasını tersine çeviriyor. Dan Brown’ın kitabı Da Vinci Şifresi’nden önce geçer, film ise devam filmi olarak kuruldu. Howard’ın gerekçesi, okurların çoğunun bu romanı öbüründen sonra okumuş olması ve Langdon’ın bir vakayı atlatmış, kendinden emin bir adam olarak içeri girmesinin işine gelmesiydi. Bu yüzden kahramanı tanıtan sahneler yok; süre doğrudan saate bağlanıyor. Roma piskoposluğu filmdeki kiliselerin içinde çekim yapılmasına izin vermedi, Vatikan da kapılarını açmadı. Howard, Roma’da kendisine resmen Vatikan’ın izinler üzerinde etkisi olmadığının söylendiğini, gayriresmi kanaldan ise tersinin bildirildiğini anlattı. Sonuç: ekranda gördüğünüz kilise içleri Culver City’de kurulan dekorlar. Sistine Şapeli gerçek ölçüsünde yeniden yapıldı ve bilerek temizlik öncesi is rengiyle boyandı. Santa Maria del Popolo’nun dış cephesi bile karşı kaldırımdaki polis merkezinden çekildi, çünkü kilisenin üstünde iskele vardı; Vatikan merdivenleri için de Caserta’daki Palazzo Reale kullanıldı. Uyarlama iki yerde kitabın sertliğini alıyor: romanda dört kardinalin dördü de ölürken filmde dördüncüsü kurtarılıyor, Vittoria ise Langdon’ın sevgilisi olmaktan çıkıp meslektaşı oluyor, yani bulmaca zincirini yavaşlatacak romantik hat hiç kurulmuyor. Kimin için: Mimarinin yeniden inşa edilmiş olmasını eksiklik değil merak konusu sayan izleyici için. Kimin için değil: Romanın acımasız aritmetiğini ekranda arayacak okur için değil.