Barton Fink

Barton Fink (1991) Hollywood'a çağrılan bir tiyatro yazarının bir otel odasında tıkanmasını anlatıyor. Barton Broadway'de bir oyunla ses getirmiş; işçi sınıfı üzerine yazıyor ve halkın sesi olmak istiyor. Bir stüdyo onu çağırıyor ve bir güreş filmi yazmasını istiyor. Otel Earle'e yerleşiyor. Oda tuhaf: duvar kâğıdı sıcaktan sökülüyor, tavandan ses geliyor, sivrisinek var ve koridorlarda kimse görünmüyor. Barton daktilonun başına oturuyor ve tek bir satır yazamıyor. Yan odada Charlie adında bir sigorta satıcısı var. Konuşkan, cana yakın ve Barton'ın yazmak istediği türden bir adam: gerçek bir işçi. Ama Barton onu hiç dinlemiyor; sürekli kendi kuramını anlatıyor ve Charlie her defasında bir hikâyesi olduğunu söyleyip susuyor. Filmin son bölümü türü tamamen değiştiriyor ve ne olduğunu yazmayacağız. Coen kardeşler bu senaryoyu Miller's Crossing'i yazarken tıkandıkları için yazdılar; üç haftada bitirdiler ve sonra dönüp diğerini bitirdiler. Yani tıkanma üzerine bir film, bir tıkanmadan çıktı. Cannes'da benzersiz bir şey oldu: film Altın Palmiye, en iyi yönetmen ve en iyi erkek oyuncu ödüllerini birden aldı. Karar tartışıldı ve festival tüzüğüne bir madde eklendi: bir film artık büyük ödüllerin birden fazlasını alamıyor, oyunculuk ödülleri ancak tek bir büyük ödülle birleşebiliyor. Bu yüzden Barton Fink, Palmiye ile yönetmenlik ödülünü birlikte kazanan tek film olarak kaldı. Kural üç ödülü tamamen yasaklamıyor; 2001'de The Piano Teacher Büyük Ödül ile iki oyunculuk ödülünü birden aldı ve bu izinli birleşim. John Turturro ve John Goodman oynuyor. Roger Deakins çekti. 116 dakika. Kimin için: Coen kardeşler, yazarlık üzerine filmler, kâbus mantığı. Kimin için değil: film hiçbir şeyi açıklamıyor ve son bölüm sert bir tür değişimi.