Mavi En Sıcak Renktir (Blue Is the Warmest Color)

Abdellatif Kechiche’in filmi, lisedeyken mavi saçlı Emma ile tanışan Adèle’in yıllara yayılan hayatını izliyor; Fransızca adı doğrudan onun adını taşıyor: La Vie d’Adèle. Film neredeyse tamamen yakın planlardan kuruluyor, bu yüzden yüzleri saatlerce inceliyorsunuz ama odaların gerçek yerleşimini hiçbir zaman tam kavramıyorsunuz. Sınıf farkı iki aile yemeğiyle veriliyor: Adèle’in sofrasında makarna ağız açık ve sos bulaşarak yeniyor, Emma’nın ailesinde istiridye bir kültür göstergesi gibi sunuluyor. Julie Maroh’nun çizgi romanında kahramanın adı Clémentine’dir; Kechiche bu adı oyuncusunun adıyla değiştirdi. Kitapta aile ilişkiyi öğrenirken filmde Adèle’in ailesi Emma’yı felsefe öğretmeni sanıyor. İki buçuk ay planlanan çekim beş ay sürdü. Cannes’da Steven Spielberg’in başkanlığındaki jüri Altın Palmiye’yi Kechiche ile iki oyuncuya birlikte verdi; Kechiche ödülü ona özgürlüğü öğreten Fransa gençliğine adadı. Maroh kendi blogunda cinsel sahneler için kendisine danışılmadığını, ortaya çıkanı acımasız ve cerrahi bir teşhir bulduğunu, kadını bu biçimde yeniden kutsallaştırmayı da tehlikeli gördüğünü yazdı. Seydoux ile Exarchopoulos çekimi korkunç diye anlattı, Kechiche ise Télérama’ya filmin artık gösterime girmemesi gerektiğini söyledi. Kimin için: Üç saatin olay örgüsüne değil yüzlere ve yemek masalarına harcanmasını kabul eden izleyici için. Kimin için değil: Cinsel sahneleri izlerken çekim süreci tartışmasını aklından çıkaramayacak izleyici için.