Diabolik (Danger: Diabolik)

Belirsiz bir Avrupa ülkesinde geçen bir film. Diabolik hırsız. Yüzü hiç görünmüyor, maskesi siyah ve hiç konuşmuyor denecek kadar az konuşuyor. Devletin nakit sevkiyatını çalarak açılıyor. Polis çaresiz. Müfettiş Ginko yıllardır peşinde ve hiçbir iz bulamıyor. Bundan sonra film bir soygun dizisi. Her bölüm ayrı bir iş. Bir zümrüt kolye. Bir vergi kaydı. Bir altın külçe. Diabolik yalnız değil. Eva Kant onunla birlikte çalışıyor ve planların yarısı ona ait. İkisi yer altında yaşıyor. Sığınak bir mağara; içinde dönen bir yatak, bir laboratuvar ve arabalar var. Hükümet bir karar alıyor. Suç örgütlerine baskı yapılıyor ve mafya Diabolik'i bulmakla görevlendiriliyor. Valmont mafya patronu. O da onu arıyor. Anlatının ilgilendiği yer suç değil biçim: filmin bütün derdi görüntü; renk, kadraj, dekor ve hareket. Anlatı gerekçe sunmuyor. Diabolik neden çalıyor, kim olduğu, geçmişi; hiçbiri yok ve film bunu bir eksiklik saymıyor. Kaynak İtalyan çizgi roman serisi. Filmin dili doğrudan oradan geliyor; kadrajlar karelere benziyor ve renkler basılı sayfa gibi. Mario Bava bütçeyi çok az kullandı. Yapımcı büyük bir para ayırmıştı ve Bava filmi bunun çok altında bitirdi; artan para geri verildi. Efektler tümüyle mekanik. Maketler, arka projeksiyon, boyalı cam ve optik hileler. Sığınak dekoru filmin en çok anılan tarafı. Müzik Ennio Morricone'ye ait. Son sahne bir altın havuzunda geçiyor ve tümüyle saçma. Kadroda John Phillip Law, Marisa Mell, Michel Piccoli ve Adolfo Celi var. Kimin için: altmışlar pop sinemasını ve görsel olarak aşırı filmleri sevenler. Kimin için değil: anlatı arayanlar; olay örgüsü zayıf, karakterlerin derinliği yok ve film bunu hiç saklamıyor.