Dokuz

İstanbul'da eski bir mahallede evsiz bir kız ölü bulunuyor. Polis mahalledeki birkaç kişiyi gözaltına alıyor ve tek tek ifadelerini kaydediyor. Film bu ifadelerden oluşuyor: her karakter kameraya bakıp anlatıyor. Kayıp kızı kimin tanıdığı, kimin ona yardım ettiği ve o gece kimin nerede olduğu her ifadede değişiyor. Anlatılan hikâyeler birbirini tutmuyor ve mahalle kendi içinde bir suçlu arıyor: mahallede tuhaf davrandığı söylenen Kaya. Ümit Ünal yazdı ve yönetti. Kadroda Ozan Güven, Serra Yılmaz, Fikret Kuşkan, Cezmi Baskın ve Ali Poyrazoğlu var. Filmin tamamı tek mekânda, sorgu odasında geçiyor ve karakterler doğrudan kameraya konuşuyor. Yapım dijital kamerayla, çok düşük bütçeyle çekildi; o dönem Türkiye'de bu yöntemle çekilen ilk filmlerden biri ve bağımsız yapım için bir örnek oluşturdu. Anlatının konusu cinayet değil, bir topluluğun kendi içindeki farklıyı nasıl işaretlediği. Kimse yalan söylemek zorunda değil; herkes kendi doğrusunu anlatıyor ve toplamı bir suçlama oluyor. Film 2003 Akademi Ödülleri'nde Türkiye'nin yabancı film dalındaki resmî başvurusuydu; aday gösterilmedi. Yapım İstanbul Film Festivali'nde en iyi Türk filmi seçildi ve Ankara'da senaryo ile ilk film ödüllerini aldı. Kimin için: tek mekânda geçen filmleri ve ifade üzerine kurulu anlatıları sevenler. Kimin için değil: görsel olarak kısıtlı, tümüyle konuşmadan ibaret ve olay örgüsü yok.