Les Portes de la nuit (Gates of the Night)

Kurtuluştan hemen sonraki Paris'te, bir gece boyunca metro çevresinde dolaşan insanlar: direnişten dönen bir adam, işbirlikçilikle suçlanan bir aile ve kaderi haber veren serseri bir figür. Sabaha kadar hepsi birbirine değiyor. Anlatının ilgilendiği yer savaş sonrası hesaplaşma değil, kaderin kaçınılmazlığı: şiirsel gerçekçiliğin alışıldık kalıbında karakterler kendi sonlarına doğru yürüyor ve kimse yolundan dönemiyor. Biçim tümüyle stüdyoda kurulmuş bir Paris'e dayanıyor; metro girişleri, ıslak kaldırımlar ve sisli sokaklar dekor olarak inşa edildi. Yapım hikâyesi ilginç. Pathé başrollerde Jean Gabin ile Marlene Dietrich'in olmasını şart koştu; ikisi projeye ısınmayıp o yıl başka bir filmde, Martin Roumagnac'ta birlikte oynamayı seçti. Yerlerine neredeyse hiç tanınmayan iki isim geçti: Yves Montand ve Nathalie Nattier. Filmde duyulan Sonbahar Yaprakları, Prévert ile Kosma'nın şarkısı, sonradan dünyanın en çok söylenen Fransız şarkılarından biri oldu. Marcel Carné yönetti ve bu, Carné ile senarist Jacques Prévert'in son ortak işi oldu; ticari ve eleştirel başarısızlık, şiirsel gerçekçiliğin iki ustasını ayırdı. Film yıllar sonra yeniden değer gördü. Pierre Brasseur ve Serge Reggiani kadroda. Kimin için: Fransız şiirsel gerçekçiliğini ve savaş sonrası Paris atmosferini sevenler. Kimin için değil: gerçekçilik bekleyenler; kader teması bugün ağır ve teatral duruyor.