Akşam Ziyaretçileri (The Devil's Envoys)

On beşinci yüzyılda bir şatoya iki gezgin ozan geliyor. İkisi de şeytanın elçisi; görevleri düğün hazırlığındaki insanları baştan çıkarmak ve kalpleri bozmak. Plan işliyor, ta ki elçilerden biri gerçekten âşık olana kadar. Şeytan bunu öğrenince kendisi geliyor. Anlatının ilgilendiği yer masal değil, kötülüğün her şeyi kontrol edemediği tek nokta. Sonda şeytan iki âşığı taşa çevirmeyi başarıyor ama taşın içinden hâlâ kalp atışı duyuluyor. Bu görüntü filmin bütün siyasi anlamını taşıyor. Biçim ağır ve törensel. Kostümler, şato ve dans sahneleri dönem resimlerine benzeyecek biçimde kurulmuş; kamera yavaş, konuşmalar şiirsel. Jacques Prévert'in metni doğrudan bir masal diliyle yazılmış. Yapım Alman işgali altındaki Fransa'da gerçekleşti. Filmin dekorlarını yapan Alexandre Trauner ile müziğini besteleyen Joseph Kosma çalışmalarını gizlice yürüttü; ikisi de Yahudiydi ve adları jenerikte yer alamadı. Yerlerine başka isimler yazıldı. Bu koşullar, sondaki taş kalp görüntüsünün neden direniş alegorisi olarak okunduğunu açıklıyor. Arletty ve Alain Cuny elçileri, Jules Berry şeytanı oynuyor. Marcel Carné yönetti. Kimin için: klasik Fransız sinemasını ve masal yapısını sevenler. Kimin için değil: temposu düşük filmlere tahammülü olmayanlar; anlatı bilerek yavaş ve mesafeli.