Puslu Manzaralar (Landscape in the Mist)

Filmin merkezindeki adam yok. Voula on bir, kardeşi Alexandros beş yaşındadır ve Almanya'daki babalarına kavuşmayı hayal ederler. Baba diye biri yoktur; anneleri çocukları susturmak için uydurmuştur. İkisi bunu bilmeden yola çıkar ve bütün film o var olmayan adama doğru yapılan bir yolculuktur. Theo Angelopoulos'un anlatımı uzun planlar ve bekleyen bir kamera üzerine kurulu. Çocuklar Yunanistan'ı kuzeye doğru geçerken tren istasyonları, kamyon kasaları ve terk edilmiş sahiller birbirini izler; şiddet de yolun içindedir ve film bunu göstermekten kaçınmaz. Müzik Eleni Karaindrou'ya ait. Film 1988 Venedik'te Gümüş Aslan aldı. Son sahne sisin içinde tek bir ağaçla kapanır; iki çocuk ona doğru yürür ve sarılır. Sınırı geçtikleri sanılır ama film bunu doğrulamaz. Kimin için: yavaş, şiirsel ve açıkça alegorik sinemayı, kaybın coğrafya üzerinden anlatılmasını sevenler. Kimin için değil: sabırsız izleyici. Plan süreleri çok uzundur, diyalog azdır ve filmin ortasındaki bir sahne ağır bir cinsel şiddet içerir.