Le Cinéma de papa (Le Cinema de Papa)

Fransa'da geçen bir film. Claude bir kürkçünün oğlu. Aile Paris'te küçük bir atölye işletiyor. Baba Charles kürk dikiyor. Yıllardır aynı iş. Oğlu bu işi istemiyor. Sinemaya girmek istiyor. Baba buna karşı. Meslek meslektir; sinema bir iş değil. Bundan sonra film bir ısrar anlatısı. Claude küçük roller alıyor. Figüranlık, birkaç replik ve reklam. Para kazanmıyor. Baba ona iş veriyor. Atölyede çalışıyor ve akşamları seçmelere gidiyor. Sonra bir fikir buluyor. Kendi filmini yapacak. Para gerekiyor. Babasına gidiyor. Adam parayı veriyor. Ama bir şartı var: filmde kendisi de oynayacak. Bundan sonra film bir çekim anlatısına dönüyor. Baba sette. Repliğini unutuyor, kameraya bakıyor ve sürekli konuşuyor. Ekip sabırlı. Film bitiyor. Ve bir ödül kazanıyor. Anlatının ilgilendiği yer sinema değil onay: filmin fikri, Claude'un bütün çabasının babasının onu ciddiye alması için olması ve o onayın ancak sonda gelmesi. Baba karakteri ölçülü çiziliyor. Adam kaba değil; oğlunun aç kalmasından korkuyor. Anlatı otobiyografik. Claude Berri gerçekten bir kürkçünün oğlu ve sinemaya böyle girdi. Yönetmen kendi hikâyesini anlatıyor ve karakterin adı da kendi adı. Filmde babasını Yves Robert oynuyor. Berri de küçük bir rolde görünüyor. Ton hafif ve nostaljik. Anlatı hiçbir yerde acılaşmıyor. Dönem ayrıntıları özenli. Elli ve altmışlar Paris'i, atölye, mahalle ve stüdyolar. Kadroda Yves Robert, Alain Cohen, Claude Berri ve Nathalie Roussel var. Kimin için: Fransız sinemasını ve otobiyografik anlatıları sevenler. Kimin için değil: yapı arayanlar; anlatı bir dizi anıdan ibaret ve olay örgüsü zayıf.