Les Dames du bois de Boulogne

Hélène sevgilisi Jean'ın kendisine olan ilgisinin bittiğini anlıyor ve ayrılığı kendi eliyle düzenliyormuş gibi yapıyor. Sonra intikamını kuruyor: eski bir dansçı olan Agnès ile annesini bulup onlara temiz bir hayat ayarlıyor ve Jean'ın Agnès'e âşık olmasını sağlıyor. Jean geçmişi bilmiyor. Hélène biliyor ve bekliyor. Anlatının ilgilendiği yer aşk değil, hesaplılık. Hélène'in tek silahı sabır; hiç bağırmıyor, hiç tehdit etmiyor, yalnızca doğru insanları doğru yere koyuyor. Filmin soğukluğu buradan geliyor. Biçim daha sonraki Bresson'a benzemiyor ama tohumları görülüyor: kapalı mekânlar, kesin kadraj, oyuncuların abartıdan arındırılmış duruşu. Yine de bu, Bresson'un profesyonel oyuncu kullandığı son film. Kaynak Diderot'nun Jacques le fataliste romanındaki bir bölüm; Bresson hikâyeyi kendi dönemine taşıdı. Diyalogları Jean Cocteau yazdı, yani ekranda iki ayrı yazarın el yazısı var. Çekimler işgal döneminin sonuna denk geldi ve elektrik kesintileri yüzünden uzadı. María Casares Hélène'i, Élina Labourdette Agnès'i, Paul Bernard ise Jean'ı oynuyor. Kimin için: klasik Fransız sinemasını ve sabırla kurulan intikam hikâyelerini sevenler. Kimin için değil: Bresson'un olgun dönem üslubunu bekleyenler; burada melodram tonu hâlâ güçlü.