Like Sunday, Like Rain

Eleanor New York'ta bir kafede çalışıyor ve işten atılıyor. Aynı gün grubu olan sevgilisi onu evden atıyor. Bir ilan görüyor: yaz boyunca bir çocuğa bakacak birisi aranıyor. Reggie on iki yaşında, viyolonsel çalıyor ve besteler yapıyor. Annesi sürekli yolda, ev kocaman ve çocuk yalnız. Eleanor müzik okumuştu ve bıraktı. İkisi yaz boyunca şehirde dolaşıyor. Reggie yetişkin gibi konuşuyor, Eleanor kendi bıraktığı şeyle yeniden karşılaşıyor ve yaz bitiyor. Frank Whaley yazdı ve yönetti. Eleanor'ı Leighton Meester, Reggie'yi Julian Shatkin, annesini Debra Messing oynuyor. Sevgili rolünde Green Day grubunun solisti Billie Joe Armstrong var. Yapım ABD'den. Anlatının ele aldığı mesele yetenek ile sınıf farkı; iki karakter de müzikçi ama birinin önü açık, diğerinin değil. Film ikisi arasında romantik bir ilişki kurmuyor ve bu tercihe sonuna kadar sadık kalıyor. Reggie'nin konuşma biçimi gerçekçi değil ve film bunu saklamıyor. Anlatı New York'u turistik göstermiyor; mekânlar sıradan. Müzik anlatının içinde kullanılıyor ve besteler karakterin durumunu taşıyor. Filmin sonu ayrılıkla bitiyor ve bir söz vermiyor. Anlatı küçük ölçekli; olay örgüsü zayıf ve film iki oyuncunun üstünde duruyor. Whaley oyunculuktan geliyor ve bu onun az sayıdaki yönetmenlik işinden biri. Filmin sınırı tempo; anlatı durgun, diyaloglar yapay ve dramatik yük hafif. Kimin için: sessiz sakin bağımsız dramaları ve yaz anlatılarını sevenler. Kimin için değil: durgun, olaysız ve final hüzünlü.