Man of La Mancha

Bir zindanda geçen müzikal. Cervantes tutuklanmış. Engizisyon onu yargılayacak ve o gece bir mahzende diğer mahkumlarla bekliyor. Mahkumlar ona kendi mahkemelerini kuruyor. Eşyalarını almak istiyorlar ve elindeki müsveddeyi yakacaklar. Savunma hakkı istiyor. Savunmasını bir oyun olarak sunacağını söylüyor ve mahkumlara rol dağıtıyor. Bundan sonra film iki katmanda ilerliyor. Bir yanda zindan, bir yanda anlatılan hikâye. Hikâyede yaşlı bir adam var. Alonso Quijano kitap okuya okuya kendini şövalye sanmaya başlamış; adını Don Kişot koyuyor ve yola çıkıyor. Yanına bir uşak alıyor. Sancho ona inanmıyor ama seviyor. Bir handa duruyorlar. Adam hanı şato, mutfakta çalışan Aldonza'yı da bir soylu kadın sanıyor ve ona Dulcinea diyor. Aldonza sinirleniyor. Kadın kendi hayatının ne olduğunu biliyor ve ona ne olmadığını hatırlatması gerekiyor. Anlatının ilgilendiği yer delilik değil kasıtlı inanç: film adamın gerçekten aldanıp aldanmadığını belirsiz bırakıyor ve bunu bir tercih olarak sunuyor. Aldonza hattı filmin en sert yeri. Kadın anlatının ortasında ağır bir saldırıya uğruyor ve müzikalin tonu orada tümüyle kırılıyor. Şarkılar sahne müzikalinden geliyor. En bilinen parça bir hayalin peşinden gitmek üzerine ve final o parçanın tekrarında kuruluyor. Peter O'Toole'un şarkıları kendi sesi değil. Oyuncu kendi kayıtlarını yapmış ama yeterli bulmamış; sonunda konuşma sesine en çok benzeyen bir şarkıcı seçilmiş. Sophia Loren ise kendi parçalarını kendi söylüyor. Kadroda Peter O'Toole, Sophia Loren, James Coco ve Harry Andrews var. Yönetmen Arthur Hiller. Kimin için: sahne müzikallerini ve tiyatral yapıları sevenler. Kimin için değil: sinemasal bir uyarlama bekleyenler; film sahneden çıkamıyor ve dekor gerçeklikle sahne arasında sıkışıyor.