Naked Childhood

On yaşındaki Francois koruyucu ailelerin arasında dolaşıyor. Kimse onu istemiyor değil; sorun onun kalmayı beceremiyor olması. Kediyi merdiven boşluğuna atıyor, çalıyor, yalan söylüyor ve her seferinde bir sonraki eve gönderiliyor. Sonunda yaşlı bir çiftin yanına veriliyor ve orada ilk kez bir şeye tutunuyor gibi oluyor. Film bunu bir dönüşüm hikâyesine çevirmiyor. Sebep aramıyor, ders çıkarmıyor ve Francois'nın yaptıklarını açıklamıyor; çocuğun ne hissettiğini söylemek yerine ne yaptığını gösteriyor. Duygusal müzik yok, kapanış yok. Maurice Pialat'nın ilk uzun metrajı; senaryoyu Arlette Langmann ile birlikte yazdı. Yapımcılardan biri Francois Truffaut. Oyuncuların çoğu profesyonel değil ve Pialat kendi belgeselci geçmişini buraya taşımış: sahneler kısa kesiliyor, konuşmalar üst üste biniyor ve kamera açıklama yapmadan izliyor. Bu film Fransız sinemasının en sert damarlarından birinin başlangıcı sayılıyor ve Pialat sonraki bütün işlerinde aynı reddedişi sürdürdü. Kimin için: sosyal gerçekçiliği ve Pialat'yı merak edenler. Kimin için değil: bağ kurmak isteyenler. Film soğuk, çocuğun davranışları rahatsız edici ve anlatı hiçbir noktada seyirciyi rahatlatmıyor.