Nous ne vieillirons pas ensemble (We Won't Grow Old Together)

Jean evli bir yönetmen; altı yıldır Catherine ile birlikte. İlişki bitmiş durumda ve ikisi de bunu biliyor. Film Jean'in Catherine'i defalarca terk etmesini ve her seferinde geri dönmesini izliyor. Sahneler birbirine benziyor çünkü olan şey de aynı: aynı kavga, aynı özür, aynı araba yolculuğu. Anlatının ilgilendiği yer ayrılık değil, ayrılamamak. Jean her seferinde son kez olduğunu söylüyor ve inanıyor; asıl acı, Catherine'in bir noktada gerçekten gitmesi ve o zaman adamın hiçbir şey yapamaması. Biçim Pialat'nın yöntemi: sahneler ortasından başlıyor, geçişler açıklanmıyor, kesmeler sert. Kamera arabanın içinde, otel odasında ve deniz kenarında; hiçbir yerde kurulmuş bir plan yok. Kaynak Maurice Pialat'nın kendi romanı ve anlatı kendi ilişkisinden yazıldı; yönetmen bunu gizlemedi. Jean Yanne bu rolle 1972 Cannes Film Festivali'nde en iyi erkek oyuncu ödülünü kazandı. Yanne ile Pialat'nın çekim sırasındaki gerginliği sonradan çok konuşuldu ve filmdeki huzursuzluğun bir kısmının oradan geldiği söylendi. Marlène Jobert Catherine'i oynuyor. Kimin için: Fransız gerçekçiliğini ve tekrar üzerine kurulu anlatıları sevenler. Kimin için değil: sempati duyabileceği bir kahraman arayanlar; Jean film boyunca zalim ve film onu hiç savunmuyor.