Aşk ve Gurur (Pride & Prejudice)

Joe Wright’ın uyarlaması Bennet evini salon değil çiftlik gibi kuruyor. Tuğlanın üstünü bitki kaplamış, avluda hayvan sesi var, konuşmalar birbirinin üstüne biniyor. Bu son madde yönetmenin yazılı kuralı: kalabalık kız kardeş evlerinde herkesin birbirinin sözünü kestiğini düşündüğü için diyaloğu öyle kurdurmuş. Kamera da buna uygun çalışıyor; Netherfield balosunda plan kalabalığın içinden kesintisiz süzülüyor, önemli ve önemsiz figürler kadraja girip çıkıyor, göz nereye bakacağına kendi karar veriyor. Durgun ve temiz salon havası arayan izleyici burada daha gürültülü, daha çamurlu bir ev bulacak. İkinci belirleyici tercih, uzun bir romanı tek oturuma sığdırmak için mektupların taşıdığı yükü bakışlara devretmesi. Wickham hattı neredeyse yok düzeyine iniyor, yan hikâyeler kırpılıyor. Ayrıntı arayan okur için bu bir kayıp, kitabı hiç okumamış izleyici içinse filmi akıcı kılan şeyin ta kendisi. Bilmeden izlenmemesi gereken bir fark var: Kuzey Amerika kopyası, romanda bulunmayan ve evli Darcy çiftini Pemberley’de gösteren fazladan bir kapanış sahnesi taşıyor; İngiltere’de gösterilen versiyon Bay Bennet’in rızasıyla bitiyor. Ayrıca film, romanın yayım tarihinden geriye, on sekizinci yüzyılın sonuna taşındı; Wright hem Fransız İhtilali’nin yarattığı korku ikliminden yararlanmak istemiş hem de yüksek belli elbiselerden hoşlanmıyormuş. On bir haftalık çekimin tamamı gerçek mekânlarda yapıldı, tek kurulan dekor bir patates deposundaki dans zemini oldu. Kimin için: baloyu kesilmeden akan tek bir hareket olarak izlemek isteyen için. Kimin için değil: Austen’in diyaloglarının eksiksiz duyulmasını bekleyen okur için.