Sicario

Denis Villeneuve’ün 2015 tarihli filminin en belirleyici kararı senaryo aşamasında alındı. Taylor Sheridan’ın metninde başrol bir kadındı ve bir yapımcı, belirli bir oyuncu oynayabilsin diye rolün erkeğe çevrilmesini istedi. Sheridan bu talebe sert bir yanıt verdiğini ve o kişiyle bir daha konuşmadığını anlatıyor; gerekçesi, saygınlığını kazanmak için çok şey feda etmiş birinin ödediği bedeli yüzünde görmek istemesiydi. Filmin işleyişi bu karara bağlı. Kate operasyonun amacını ve yetki sınırını öğrenemiyor, soru sordukça dışarıda bırakılıyor, seyirci de onunla birlikte bilgisiz kalıyor. Yani anlatının cimriliği bir kusur değil, tasarımın kendisi; bunu bilmeden izleyen kişi filmi kafa karıştırıcı bulabilir. İkinci nokta tünel bölümü. Roger Deakins ısıl görüntüyü gerçekten bir termal kamerayla, gece görüşünü ise merceğe takılan bir yükselticiyle çekti. Gerekçesi açık: sahneyi sahte ay ışığıyla aydınlatmak anlamsız olurdu, çünkü karakterler zaten göremiyor ve cihazlar tam bu yüzden var. Bölüm, tünel girişindeki tek bir dış bakış dışında tümüyle ekibin gözünden ilerliyor; birkaç dakika boyunca yalnızca askerlerin donanımının gösterdiğini görüyorsunuz. Film Cannes’da Altın Palmiye için yarıştı ve görüntü, özgün müzik ile ses kurgusu dallarında Oscar adayı gösterildi. Emily Blunt ile Benicio del Toro başrolde. Bilgiyi kendisinden esirgeyen bir anlatıcıyla yol almaya razı izleyici için uygun. Sonunda kimin haklı olduğunun açıkça söylenmesini isteyen izleyici için değil.